ปีนี้รางกายลูกพรุนจะเป็นยังไงบ้างนี้..

เมื่อคืนก็อดอาหารด้วย..จะได้ตรวจตรงๆหน่อย

เช้ามาก็รีบเข้า Office เลย..
คนจะได้ไม่เยอะ..

พอมาถึงก็เอากระเป๋าเก็บแล้วก็เริ่มตรวจในทันได
มาถึงก็เริ่มต้นด้วยการลงชื่อ..แล้วรหัสพนักงานลูกพรุนอะไรละนี้ลืม..
(แอบคิด : ปีปีนึงใช้แค่ครั้งด้วย..ลูกพรุนจำไม่ได้)

แล้วก็ต่อด้วยชั่งน้ำหนัก & วัดส่วนสูง
โอ้..นำ้หนักขึ้น..(แอบคิด : ลูกพรุนอ้วนแล้ว..ในที่สุดก็ทำได้..)
แต่ทำไม่ส่วนสูงกลับหายไป..(แอบคิด : ลูกพรุนแก่แล้วเปล่านี้เลยสูงน้อยลงกว่าปีที่แล้ว)

จากนั้นตามด้วยวัดความดัน
เจอเจ้าหน้าที่บอกว่าชีพจรเต้นเร็วไป..(แอบคิด : ลูกพรุนพึ่งเดินมาหรือเปล่านี้..แถมขึ้นลงบันไดด้วย)

จากนั้นตามด้วยการเจาะเลือด..แล้วก็ผ่านไปครึ่งทาง..
(แอบดิด : อย่าเอาเลือดออกไปเยอะนะ..เดี่ยวหมดตัว)

ตามาด้วยการวัดสายตา..ปีนี้สายตายังไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไร..
ยังคงเท่าเดิม..

เดียวก็ต่อด้วยการ X-ray (แอบคิด : ลูกพรุน เจอทุกปีเลย.. แล้วปอดยังอยู่ดีเปล่านี้..
อย่าพึ่งปอดแหกนะ..)

แล้วก็ต่อด้วยการตรวจปัสสาวะ

จบด้วยการพบแพทย์
ปีนี้คุณหมอไม่ถามอะไรเลย..ไม่ตรวจอะไรเลย
แล้วจะให้พบทำไมนี้..
ปีที่แล้วยังมีการตรวจฟันตรวจคอ

ปีนี้ไม่มีอะไรสักอย่าง..มีแค่ฟังการหายใจเท่านั้น..

แล้วก็ตรวจเสร็จ..

เพราะคนเราขาดภูมิต้านทาน
หรือเพราะคนเราขาดสารอาหาร
หรือเพราะคนเราขาดการพักผ่อนที่เพียงพอ

แต่ยังไงก็ตามไม่ว่าจะดูแลตัวเองยังไง
คนเราก็ยังสามารถป่วยได้อยู่ดี

ทำให้เราต้องการพักผ่อน..

และแล้วพรุ่งนี้เราก็จะได้พัก..

แต่เมื่อเช้านี้เจอเรื่องแปลกๆอีกแล้ว..

พอขึ้นรถเมล์สายหนึ่ง..
พนักงานเก็บคนบอกพนักงานขับรถว่า “อากาศร้อนเปิดพัดลมหน่อย”
พนักงานขับรถก็เปิดพัดลม .. แต่แล้วก็ปิดไฟแทน ..
แล้วทำไมเขาต้องปิดไฟด้วย ???

ยังดีที่ท้องฟ้าเริ่มสว่างบ้างแล้ว..
ไม่งันเจอคุณยุงกัดแน่นอน..
(แอบคิด : ลูกพรุน..เจอยุงกัดทีไร..ใช้เวลานานกว่าจะหาย..ไม่อยากโดนกัด..)

และก็เอาอาการป่วยมาถึงที่ทำงาน..
(แอบคิด : ลูกพรุน..วันนี้ต้องสู้..พรุ่งนี้จะได้พักแล้ว..)

นั้นก็คือ.. ขอแสดงความเสียใจ..
ของการจากไปของ “น้องซิ่ง”
ซึ่งเป็นรุ่นน้องที่มหาลัย..

ขอให้หลับให้สบายนะน้องชาย..

วันนี้เลยเหมือนไม่มีกระจิตกระใจทำอะไร

หรือเพราะลูกพรุนยังช๊อคอยู่ก็ไม่รู้..

แต่ช่วงเวลาสุดท้ายของวัน…
ก็ได้พอเจอในสิ่งที่ดีดีบ้าง..

ได้พบเจอคนที่ไม่ได้เจอมานาน..
นั้นก็คือ คิดตี๋
ได้พูดคุยได้ทักทาย..
ได้คุยเล่น
ได้กินข้าวด้วยกัน

ทำให้ลูกพรุนรู้สึกดี..

แต่บางคนก็ยังต้องทำงานอยู่เหมือนเดิม
ซึ่งวันหยุดปีนี้ได้มีโอกาสไปเที่ยวที่กาญจนบุรี

โดยติดตามคุณพี่เต้าหู้ ไปออกงาน..

กล่าวถึง “พี่เต้าหู้” คนนี้นิดนึง..
พี่เค้าเป็นเจ้าของบริษัททำทัวร์แห่งหนึ่งยานนวลจันทร์
ซึ่งพี่เค้านับถือท่านแม่เป็นแม่อีกคน..
จบแค่นี้แล้วกัน..
(แอบคิด : โอ้..เรามีพี่อีกคนแล้ว..)

โดยในครั้งนี้ได้พาลูกค้าไปพักที่ “เดอะเลกาซี ริเวอร์แคว รีสอร์ท” นั้นเอง

กล่าวถึง “เดอะเลกาซี ริเวอร์แคว รีสอร์ท” สักนิด
โดยหยิบข้อมูลมาจาก http://www.thelegacyresort.com/

== เริ่มต้นการคัดลอก ==

เดอะเลกาซี ริเวอร์แคว รีสอร์ท โรงแรมใบไม้เขียว เป็นรีสอร์ทบ้านปีกไม้
ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแควน้อย ท่ามกลางธรรมชาติ  ร่มรื่นด้วยพันธ์ไม้นานาพันธุ์
เหมาะสำหรับการพักผ่อนสำหรับทุกท่าน ภายในรีสอร์ทยังประกอบด้วยกิจกรรมสันทนาการ มากมาย…..

สำหรับกลุ่มที่ต้องการจัดประชุมสัมมนา กิจกรรมของหน่วยงาน เดอะเลกาซี
ยังมีบริการห้องประชุม ห้องอาหาร สำหรับรองรับผู้ใช้บริการเป็นหมู่คณะ

== สิ้นสุดการคัดลอก ==

ลูกพรุน มางานนี้โดยเป็น staff ครับ..
โดยมีหน้าที่่บันทึกภาพ..

โดยถ่ายรูปทั่วไป..
กิจกรรมต่าง..
ไม่ว่าจะเป็นแข่งขันกีฬา..
กิจกรรมงานเลี้ยง..เป็นต้น

โดยวันที่ไปแดดร้อนแรงมากมาย..
โดนไปนิดเดียวแทบจะละลายเลยทีเดียว

โดยงานนี้ท่านแม่ก็ไปด้วยเช่นกัน
ท่านแม่มีหน้าเป็นเหรัญญิกนั้นเอง..
มีหน้าที่ถือเงินนั้นเอง..

โดยบรรยากาศค่อนข้างร้อน..
แต่ก็สนุกสนานเลยทีเดียว..
ลูกค้าไปทั้งหมดประมาณ 200 คนได้..
(แอบคิด : คนเยอะนะนี้ แต่มีแต่ผู้ชาย.. เหอเหอ..)

ที่พักหรูพอสมควรมีสปากับที่ออกกำลังกายด้วย..
ติดริมแม่น้ำแควน้อย (ถ้าจำไม่ผิด)

งานนี้ก็ได้ถ่ายรูปวิวธรรมชาติอีกตามเคย..

แล้วก็หมดเวลาในช่วงวันหยุด..

พอเสร็จกลับไปแถบสลบเลยทีเดียว..
ง่วงก็ง่วง.. หิวก็หิว.. ปวดหัวก็ปวด..

ทุกอย่างมันรุมเร้าเข้ามาพร้อมกัน
ไม่ว่าจะร่างกาย..
ไม่ว่าจะการงาน..

แต่ยังไงก็ต้องผ่านมันไปให้ได้..

เพราะนี้คือชีวิตจริง..
ไม่ต้องบรรยายมาก..
แต่ต้องเข้าใจ..
แก้ไขปัญหา..
เพื่อเป็นประสบการณ์ที่ดี..

เพราะคนที่มีชีวิตอยู่ต้องดิ้นรนกันต่อไป..
ไม่ว่าจะเหตุการณ์ไหน..
มันก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของบททดสอบของ..
“การมีชีวิต”

จะใช้ชีวิตอย่างไร..
และจะใช้ชีวิตแบบไหน..
ก็ขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคล..

จงทำทุกอย่างให้ดีที่สุด
จงทำทุกอย่างด้วยความรอบคอบ
จงทำทุกอย่างถูกต้องดีงาม
จงทำทุกอย่างด้วยความตั้งใจ

เพราะนี้แหละคือชีวิตของคนเรา…

เมื่อวานกว่าจะถึงบ้านได้แทบตาย..
ไม่สบายมีไข้ขึ้นเกือบกลับไม่ถึงบ้าน
ขึ้นรถได้นอนแทบไม่รู้สึกตัว.
ยังดีที่ได้คุยกับพี่ที่ทำงานในมือถือ
ไม่งันคงไม่รู้สึกตัว..

คิดว่ารถจะไม่ติดเท่าไร..
เพราะเซนทรัลลาดพร้าวก็ได้ปิดปรับปรุงเป็นวันแรก
แต่ที่ไหนได้รถก็ยังคงคิดเหมือนเดิม..
เหมือนห้างน้ันยังคงเปิดทำการอยู่ปกติ..

แต่ดีที่ยังมีสติเลยกับถึงบ้านอย่างปลอดภัย..
พอถึงบ้านก็เริ่มกินยาแล้วนอนเลย

พอมาวันนี้ก็ปวดหัวตั้งแต่เช้าเลย..
ไม่รู้เพราะที่เค้ามาทำแอร์ใหม่หรือเปล่า..
เลยทำให้เกิดอาการป่วย..(แอบคิด :: ลูกพรุนเลยป่วยหนัก)

แต่ก็ยังมาทำงานอยู่เหมือนเดิม..
ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงจากเดิม..
เพราะมันคือหน้าที่..

วันนี้ต้องรีบกลับไปนอน..
เพราะแค่ตอนเช้าก็เกือบไม่ไหวแล้ว..
(แอบคิด :: ทำไมอากาศถึงหนาวจับใจเลย..หรือเพราะขาดยาใจ..อิอิ..)

เป็นวันแห่งความรัก..
ขอให้วันนี้ได้พบเจอแต่สิ่งดีดี..

ไม่ว่าความรักแบบไหน..
รักพ่อแม่..รักพี่น้อง..รักเพื่อน..รักแฟน..รักคนอื่น..

อยากให้หัวใจนั้นเต็มเป็นด้วยความสุข
และอบอุ่นในวันพิเศษวันนี้..

ให้ได้ไออุ่น..แก้ความเหงาในหัวใจ..
แก้ไขความโดดเดี่ยวในหัวใจ..

ความรักต้องเปิดใจเข้าหากัน
คุยกันบ้าง..
และต้องเข้าใจกันด้วย..
อยากให้ความรักนั้นอยู่กับตัวเราไปนาน..

ขอแค่ได้ยินคำความรัก..เบาเบาก็พอ..
จากคนที่เรารัก.. (แอบคิด : จะได้ยินหรือเปล่า)
แล้วเราจะรีบตอบกลับไป.. (แอบคิด : รักนะ จุ๊บจุ๊บ)

คนที่ไม่มีความรักก็อยากจะให้ลองรักใครสักคน..
การรักใครนั้นไม่ได้ผิดอะไร..
เพราะคนเรานั้นมีสิทธิ์ที่จะรัก..
แต่เค้าจะรักเรากับแค่ไหนไม่สำคัญถ้าเราได้รักเค้าแล้ว..

และนอกจากเป็นวันแห่งความรัก
ก็ยังเป็นวันเกิดของคนหลายๆคน..
โดยในนั้นก็ยังเป็นวันเกิดของ คุณน้องปั้น..
ลูกชายของพี่ที่ทำงาน..
“ขอให้คุณน้องมีความสุขๆมากๆด้วยนะครับ”
(แอบคิด :: คนเกิดวันนี้ต้องเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักอย่างแน่นอน)

ความรักใดใดยังไม่เท่ารักตัวเอง..
คงบอกได้ว่าไม่มีใครรักตัวเราเอง..
เท่ากับตัวเราเองอีกแล้ว..
ฉะนั้น..ตัวเราเองก็ควรรักตัวเราเองบ้าง..

และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ ห้างจะปิดปรับปรุง..
นั้นก็คือห้างเซนทรัล สาขาลาดพร้าว นั้นเอง..

เท่าที่จำความได้ตอนเด็กเกิดมาก็ได้เห็นห้างนี้อยู่แล้ว..
นึกถึงสมัยนั้น..ไปเดินบ่อยมาก..
เพราะคุณแม่ทำงานอยู่แถวนั้นเลยได้มีโอกาสไปเดินบ่อยมากมาย..

พอห้างจะปิดปรับปรุงแล้วก็เสียดายเลยทีเดียว
แต่่ก็ต้องรอการเปิดใหม่ดูสิว่าจะเป็นเช่นไร..
แล้วจะรอดู.. (แอบคิด :: เปิดเร็วนะอยากไปเดิน..)

พอตื่นขึ้นมาก็ไม่อยากลุกออกจากเตียง..
กลายเป็นคนขี้เกียจในทันใด..
หรือเพราะเมื่อคืนพิมพ์งานเยอะเกินไป..

แต่แล้ววันนี้ก็ไม่ได้ออกไปไหน..
ได้แต่นั่งทำงาน..ทำรูป..แล้วก็หมดเวลาไปอีกวัน..

ร่างกายก็เหมือนจะไม่ค่อยดี..ปวดหัวอยู่นั้น..
จิตใจก็ไม่รู้เป็นอะไร..หรือใกล้วันแห่งความรักก็ไม่รู้..

ผู้คนที่อยากเจอกับไม่ได้เจอ..
ผู้คนที่อยากคุยก็กับไม่ได้คุย..

ทำให้ความเหงานั้นคืบคลานเข้ามาในจิตใจ..

แต่ไม่ว่ายังไง..คนเราก็ต้องผ่านชีวิตแบบนี้ไปให้ได้..
เราต้องเรียนรู้..จากอดีด..ปัจจุบัน..
เพื่อให้ผ่านไปยังอนาคต..

ความเหงาอย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่า..
ชีวิตหนึ่งชีวิต..ก็มีคนที่เป็นห่วงเรา..
ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่..พี่น้อง..เพื่อนฝูง..
ก็ยังคอยเป็นห่วงเรา..

ฉะนั้นเราควรก้าวเดินไปอยากรอบคอบ..
สุขุมและเยือกเย็น..

เปรียบดังความเหงานั้น ก็เป็นบทเรียนหนึ่งของชีวิต..

แทบจะลุกไม่ขึ้นจากเตียง..อยากนอน..ไม่อยากทำอะไร..แต่ก็ไม่ได้..
เพราะมีหน้าที่ไปทำงาน ก็ต้องไปทำ..ไม่ว่าจะหมดสภาพแค่ไหน..

เริ่มต้นความวุ่นวายด้วยการ แวะไปส่งของเป็นเพื่อนน้า
พึ่งจะรู้ว่าประตูน้ำนี้ก็ใช่เลย..เค้าขายของกันตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นเลย..
คนก็เดินซื้อกันกระจายก่อนไปทำงานหรือซื้อไปขายต่อ..(คนเยอะได้อีก..โดยเฉพาะสาวสาว)

จากนั้นก็มารอรถเมล์เพื่อไปทำงาน..
วันนี้เป็นวันอะไรนี้..ชีวิตถึงเป็นแบบนี้..รถเมล์มันจะหายไปไหนหมดนี้..
มันปิดถนนจนไม่วิ่งหรือยังไง..รอตั้งเกือบ 1 ชั่วโมงแล้วมันยังไงไม่มีทีท่าว่าจะมา..
ยื่นจนเมื้อย..ยื่นเล่น..เล่นมือถือ..ถ่ายรูปเล่น..ก็ยังไม่มีมา..สุดท้ายก็ต้องพึ่งพี่ Taxi นั้นเอง..

พอขึ้น Taxi ได้..ก็สุดสุดอีก..ขับรถได้สุดยอด..เบรคได้ประทับใจ..แทบจะหัวทิ่ม..
พี่คนขับเค้าบอกว่า “เบรคใหม่” (แอบคิด :: เบรคดีแต่คนขับเบรคไม่ดีก็เหมือนกันอะครับ)
แต่ก็ไปส่งที่ด้วยความปลอดภัย..

พอถึงที่ทำงานก็งานวุ่นวายตั้งแต่เช้าเลย..
พอตกเย็นก็ว่าจะรีบกลับมาบ้าน..เพื่อพิมพ์งานให้ท่านแม่..
แต่กลับมาก็นั่งดูหนังอยู่นั้น..(แอบคิด : แล้วมันจะเสร็จมั๊ยนั้น)

ไม่ไหวแล้วนอนดีกว่า..จบกันวันนี้..

เลยนอนเร็วเป็นพิเศษ..ซึ่งงานก็ยังไม่เสร็จ..น่าเศร้าใจจริง..
แถมโดนคนโทรมาบ่น..จนเครียดตามไปด้วย..เหอเหอ..(สุดสุดไม่ใช่เรื่องแท้แท้)

พอแล้วละกัน..ไม่มีคำบรรยาย..ถึงเหตุการณ์..ขอให้มันผ่านไปแล้วก็ให้ผ่านไป..
ขอจดจำในสิ่งที่ดีดีเอาไว้เท่านั้นก็พอ..

ป่วยกายไม่เท่าไรก็หายได้ง่าย..แต่ป่วยใจต้องใช้เวลานาน..พอสมควร..
(แอบคิด :: ละไว้ในฐานที่เข้าใจ)